Divine Comedy

Bahram heeft zijn hele carrière films gemaakt in het Turks-Azeri, maar geen daarvan is ooit in Iran vertoond. Met zijn scherpgebekte, Vespa-rijdende producer Sadaf aan zijn zijde begint hij een ondergrondse missie om zijn nieuwste film voor een Iraans publiek te vertonen. Ondertussen proberen ze uit handen te blijven van overheidscensoren, absurde bureaucratie en Bahrams eigen twijfels.

Bahram en Bahman Ark, in het echt filmmakers die met censuur te maken kregen, spelen gefictionaliseerde versies van zichzelf. Ook actrice Sadaf Asgari – die in Iran een werkverbod kreeg nadat zij het Filmfestival van Cannes had bijgewoond voor Asgari’s Terrestrial Verses – bezorgt de film een subversieve authenticiteit door zichzelf te spelen. Volgens regisseur Ali Asgari ontstaat de humor in de film ‘niet uit komedie, maar uit de absurditeit van repressie. Het complexecensuursysteem stort in onder zijn eigen tegenstrijdigheden. De personages reageren met sarcasme en subtiele scherpzinnigheid. Hun humor is een vorm van standvastigheid in een situatie waarin openlijk verzet gevaarlijk is. Het maken van deze film was op zichzelf een daad van verzet.’