Drive

In Drive staat een Hollywood-stuntrijder centraal, een eenzaat van nature, die er een bijverdienste als bestuurder van de vluchtwagen in de criminele onderwereld op nahoudt. Hij haalt zich de woede op de hals van een van L.A.'s gevaarlijkste mannen nadat hij de ex-criminele echtgenoot van z’n mooie buurvrouw helpt bij een klus die helemaal fout afloopt. De enige manier om haar te beschermen en in leven te blijven is doen wat hij het beste kan: rijden.

Na Pusher bleef Nicolas Winding Refn trouw aan zijn eigen stijl. De hardheid en het compromisloze bleven aanwezig, maar met Drive voegde hij nieuwe elementen toe: meer traagheid en een stille observator in plaats van een keiharde hoofdpersoon. De grootste verandering zit echter in het kleurgebruik. Waar Pusher nog rauw en grauw was, met natuurlijk licht en een bijna documentaireachtige hardheid, kiest Refn in Drive voor stilering. De kleuren zijn verzadigd, het licht is kunstmatig en elke schaduw voelt zorgvuldig geplaatst. Waar zijn debuut de werkelijkheid observeert, lijkt Drive haar te dromen.

Refn is kleurenblind en kan bepaalde middenkleuren moeilijk onderscheiden, waardoor hij kiest voor sterke contrasten, diepe schaduwen en verzadigde neonkleuren die hij wél goed ziet. Zo ontstaat een visuele stijl die persoonlijk en herkenbaar is en de manier weerspiegelt waarop hij de wereld ziet.